Foto
Foto
Foto

Terwijl 1850 wandelaars in mijn woonplaats Someren uit de “nacht” van de Kennedymars tevoorschijn kwamen vertrok ik zondagochtend naar Berg en Dal voor de derde editie van de “Omloop Der Zeven Heuvelen.” Ik ben er vanaf de voorloper (het NSK) actief als speaker en zie de organisatie van het wielerevenement elk jaar weer gestaag groeien. Initiatiefnemer en voorzitter van de organiserende stichting “Wielerevenementen Mercurius” Joost van Wijngaarden had voor deze editie gekozen voor een andere start-en finishlocatie. De start vond zondag plaats op het terrein van het Afrika-museum, terwijl de finishlijn op de top van de van Randwijckweg was getrokken. Met onbetwiste scherprechters als de Oude Hollenweg, de Vogelsang en de Zeven Heuvelenweg was het dit keer extra zwaar. Een parkoers dat door de beklimmingen zeker ook geschikt zou zijn voor een NK. Vóórbij de aankomstlijn was het “Village Arrivée” ingericht waar de toerfietsers van FAKRO’s Mooiste zich na afloop van hun toertocht verzamelden. Daar konden eveneens de aanwezige wielersupporters genieten van de beelden op het grote scherm van de ploegentijdrit in de Tour. Regelmatig wandelde ik met de draadloze microfoon naar het scherm, waarop ik Jumbo-Visma zag schitteren. Het wedstrijdprogramma werd zondagmorgen geopend met de druk bezette wedstrijd voor de amateurs, waar hoofdstedeling Ward Koster zich de snelste toonde van een kopgroep van drie coureurs. Het intermezzo met de Kids Bergsprint is voor herhaling vatbaar al mocht het deelnemersveld wel wat groter zijn. Bij de recreanten was het een ware afvalrace die gewonnen werd door streekrenner Youri Berendsen. Een bijzonder levendige wedstrijd was de klassieker bij de elite-beloften in het kader van de Nederlandse Loterij-Clubcompetitie. Bij vrijwel elke ontsnapping waren renners van De Jonge Renner (ook Jumbo-Visma!) betrokken. Rens Tulner bleek de snelste van een steeds verder uitdunnende kopgroep. Volgend jaar op zondag 14 juni hoop ik er weer bij te kunnen zijn als de “ODZH” onderdeel is van het WK wielrennen voor studenten. De organisatoren waren ook bijzonder te spreken over het enthousiaste verslag van mijn collega achter op de motor Jannes Mulder die te elfder ure nog was “ingevlogen”(om in duivensporttermen te blijven) om de onfortuinlijke Frank Hoogers te vervangen. Jarenlang ben ik de vaste “sidekick” van Jannes in zijn thuiswedstrijd het “Spektakel van Steenwijk.” Helaas kan ik er deze zomer niet bij zijn omdat ik op die dag al in Alkmaar verwacht word voor het Europees Kampioenschap. Hoewel ik er niet op gerekend had kreeg ik afgelopen weekend de eervolle uitnodiging om (samen met collega Laurens van de Klundert) de microfoon te hanteren tijdens het EK. Mijn vorige EK op de weg dateert van 2012 toen ik in het Zeeuwse Goes de vriendin van de tot dusver laatste Nederlandse geletruidrager op het podium mocht verwelkomen als Europees kampioene tijdrijden bij de junior-vrouwen…

Ik dacht dat ik met het over de meet schreeuwen van Mathieu van der Poel in de Amstel Gold Race mijn ultieme wielermoment van dit wielerjaar had beleefd. Maar ik ga daar nu toch aan twijfelen toen ik zaterdagmiddag in mijn huiskamer op TV de sprintzege van mijn landgenoot Mike Teunissen in de eerste Touretappe had gezien. Op het moment dat zijn ploeggenoot Dylan Groenewegen ten val kwam had ik al een jeugdfoto van Mike klaar gezet om op Facebook te kunnen plaatsen. Met kippenvel op mijn armen zag ik Mike als winnaar over de finish komen. Opvallend dat de Vlaamse commentatoren op Sporza meteen door hadden dat het om Mike ging en dat de Nederlandse commentatoren bij de NOS nog twijfelden. Een voormalig wereldkampioen veldrijden bij de beloften die Peter Sagan (als junior al eens tweede bij een WK cyclocross) met nipt verschil klopte. Ik had op TV in de voorgaande weken in de Vierdaagse van Duinkerken, de Hammer Stavanger en de ZLM Toer al gezien hoe gemakkelijk hij reed. Een stukje wielergeschiedenis volgt. Mijn broer Bart (toen nog Engelbert genoemd) reed samen met vader Martin (vandaag jarig!) in de jaren tachtig voor de ploeg van R&B Glas-Gebroeders Martens Bouwmaterialen. Onzen Bart fungeerde regelmatig als “leadout-man” voor de rappe Martin die in het peloton wel de Bontempi van het amateurpeloton werd genoemd. Zodat duidelijk is waar Mike die snelle sprintersbenen van heeft. Maar ook de opa van Mike en Britt de helaas veel te vroeg overleden Theo Theunissen beschikte als coureur over een sterk eindschot. Toen onzen Bart gestopt was als actief wielrenner ging hij zich bezig houden met de begeleiding van jonge talentvolle jeugdrennertjes bij de regionale wielerclub Buitenlust. Op een avond kreeg hij een telefoontje van de jonge Mike (8 jaar) of hij ook een keer mee mocht komen trainen op het Helmondse wielerbaantje. Direct al viel de vechtlust van het jonge blonde “menneke” uit Ysselstein op. Niet alleen op de weg maar ook in het veld. Niet vreemd omdat vader Martin in de winterperiode jarenlang veldrittopper Frank van Bakel begeleidde. In de loop der jaren ben ik Mike blijven volgen. Regelmatig heb ik hem na afloop van de koersen aan de micro gehad en was hij een uitstekende gesprekspartner bij Wielercafés in de regio. Altijd voor de volle honderd procent gesteund door zijn ouders Martin en Anita en zijn jongere zus Britt. Die bij de vrouwen gisteren nog een podiumplaats (derde) behaalde in de wielerronde van Hoogkarspel. Hoewel mijn pensionering gelukkig voorlopig nog enige tijd wordt uitgesteld heb ik nu al een hoofdstuk gereserveerd voor het “Wielernest Ysselsteyn” in mijn nog uit te geven boekwerk de “Pedaalridders van de Peel”. Want welk dorp kan bogen op een gele truidrager en winnaar van de witte trui (buurjongen Peter Winnen) die bijgeschreven kunnen worden in de annalen van de Nederlandse wielerhistorie? De afgelopen dagen heb ik veel voor de buis doorgebracht om de gele truidrager in beeld te zien. En dan valt het me op dat ook Mike het als een waanzinnige wielerdroom ervaart!

Mijn jaarlijkse aanwezigheid als microfonist bij de meerdaagse “Acht van Bladel” voelt telkens weer als “thuis komen.” De organisatoren (de Stichting Wielerevenementen Het Snelle Wiel) hadden ook dit jaar gezorgd voor een aantrekkelijk wedstrijdprogramma. Vrijdagmiddag vonden de inleidende vergaderingen plaats in het Gemeentehuis van Bladel. De driedaagse voor junioren staat internationaal bekend als een kweekvijver voor jonge wielertalenten. In deze editie was er ook sprake van een kweekvijver voor jonge juryleden. Tijdens de ploegleidersvergadering kreeg ik de vraag of de wedstrijdleider een Brit was gelet op zijn perfecte Engelse uitspraak. Maurice Nijmeijer is een echte Drent en zelfs oud-deelnemer aan de “Acht” als generatiegenoot van voormalig eindwinnaar Danny van Poppel. De eerste etappe op vrijdagavond eindigde in een millimetersprint waarin de Twent Ian Spenkelink nipt de Nieuw-Zeelander Finn Fisher-Black klopte. Na een goede nachtrust in Motel Steensel ging het zaterdagochtend richting Lierop waar het startsein van de tweede rit gegeven werd. Koersdirecteur Richard van Hout had ons (het bestuur van TSC Solo) enkele jaren geleden al benaderd of wij de start van een rit in de “Acht” wilden organiseren. Na enkele jaren afwezigheid mocht ik in het kerkdorp waar ik ben opgegroeid weer wielrenners verwelkomen. De Bladelse organisatoren, mijn collega-juryleden en de gasten waren bijzonder te spreken over de gastvrije ontvangst in Lierop. De tweede rit zelf leverde een overwinning op voor rassprinter Olav Kooij, terwijl Lars Hohmann de gele leiderstrui kon overnemen. Na de gezellige barbecue op zaterdagavond bij één van de hoofsponsoren MS Schippers (waar de nieuwe start-en finishlocatie dit jaar te vinden was) stonden er voor zondag twee etappes op het programma. De rit op zondagochtend op het plaatselijke parkoers stond in het teken van de solo van de Brit Max Walker, die hier zijn eerste overwinning behaalde. Robin Blummel sprintte naar de zege in de afwachtingswedstrijd voor elite, beloften en amateurs. De snelste tijdrijder in de slotrit van de “Acht” was nationaal tijdritkampioen Lars Boven. ZERO Gas De Jonge Renner kon vervolgens feest vieren door de eindoverwinning van Lars Hohmann die zijn gele leiderstrui van Hapert Aanhangwagens niet meer zou afstaan. De wielerclub met een rijke wielerhistorie (een hele rits gele truien in de Tour) Willebrord Wil Vooruit veroverde het ploegenklassement. De huldigingen werden telkens verricht door de charmante en vooral ook spontane ronde-miss Charlot van Gisbergen. Zij stond erop dat ik met haar op de foto zou gaan! Na afloop heb ik nog enige tijd doorgebracht op het gezellige terras om vroegere wielerherinneringen op te halen. Maar om ook vooruit te kijken naar een mogelijke 71e “Acht van Bladel”. Er drijven namelijk donkere wolken boven deze meerdaagse als de politie-inzet daadwerkelijk zou verdwijnen. En dat zou heel erg jammer zijn als deze “kraamkamer” voor jonge wielertalenten verloren gaat!

We gebruiken onder andere analytische cookies om ons websiteverkeer geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen.
Meer informatie over de verwerkte gegevens kunt u lezen in ons privacybeleid.

[X] Ik ga akkoord met bovengenoemd privacybeleid