AFSCHEID IN DAAGS NA DE TOUR
Na de enerverende reis naar de Franse Alpen stond de “rustdag” in het teken van de voorbereidingen op mijn afscheidskoers. Omdat de definitieve deelnemerslijsten van Daags na de Tour pas laat op de zondagmiddag bekend waren heb ik ’s avonds nog een inhaalslag moeten maken. Op maandagochtend vroeg ik me op weg naar Boxmeer wel af wat me allemaal te wachten zou staan. In de auto kreeg ik een telefoontje van mijn ernstig zieke wielervriend die toch de moeite had genomen om mij succes te wensen.
Samen met mijn collega aan de micro Jannes Mulder had ik vooraf afgesproken dat ik tijdens de wedstrijden ook de bijzondere expositie over 50 jaar Daags na de Tour zou gaan bezoeken. Daar zag ik de roemrijke historie van het criterium in vogelvlucht voorbijkomen. Een compliment voor de samenstellers!
Eerder op de middag werd het wedstrijdprogramma geopend met de Klassen 1 en 2. Waarbij ik me ook nu weer afvroeg waarom de oorspronkelijke benamingen van deze categorieën niet behouden zijn. In de categorie waarbij ik het wedstrijdcommentaar verzorgde ging de overwinning naar de West-Brabander Hein Biemans. Mijn volgende wedstrijdonderdeel was de presentatie van de deelnemende vrouwen op de podiumwagen van Eurotech Sports & Events. Waarbij ik ook regelmatig in de gesprekken “terug in de tijd” ging. Na de wedstrijd bij de vrouwen volgde de huldiging van winnares Lieke Nooijen en de nummers twee en drie Nienke Veenhoven en Lucinda Brand. Ik verbaasde me er wel over dat alle deelneemsters bij deze huldiging aanwezig waren… Het bleek dus om mijn eigen afscheidshuldiging te gaan door mijn collega-juryleden. Later op de avond gebeurde dat opnieuw maar nu door de ook afscheidnemende voorzitter Pierre Hermans en secretaris Twan Poels.
Na het avondeten in Hotel Riche spoedde ik me naar het podium voor de presentatie van de profs. Bij de Tourrenners kwam ook mijn aanwezigheid drie dagen eerder in de Tour zelf ter sprake. Ook dit jaar was het op het Rocchusplein een grote drukte. Op weg naar de aankomstlocatie werd ik daarna door tientallen wielerfans aangesproken over mijn afscheid. De vele duizenden toeschouwers waren getuige van de overwinning van bergkoning Richard Carapaz die de winnaar van vorig jaar Tymen Arensman klopte, terwijl de “Vlam van Ham” Jasper Philipsen derde werd. Hoewel ik vooraf het idee had dat het commentaar geven bij mijn allerlaatste ronde een emotionele lading zou hebben was het gewoon weer als vanouds. Met op mijn verzoek de finishmuziek van wijlen vader Piet en zijn opvolger zoon Pieter Foolen!
Na mijn laatste afsluitende juryvergadering in ’t Hoogkoor heb ik de winnaar nog kort gesproken. Het toeval wil dat mijn bonuszoon juist nu op vakantie is in hun beider geboorteland Ecuador. Na middernacht ben ik in mijn auto gestapt en samen met mijn broers Michel en Harrie naar huis gereden. De lift van mijn appartement stond vervolgens vol met cadeaus…Tenslotte wil ik alle wielervrienden bedanken die bij mijn afscheidskoers aanwezig waren voor hun getoonde belangstelling. Ook al die anderen die er helaas niet bij konden zijn. Een avontuur van een halve eeuw is nu voorbij… Dit was dan ook mijn laatste wedstrijdverslag. Wedstrijdverslagen die ik in 2013 begon te plaatsen op Facebook en die langzamerhand uitgroeiden tot (te?) lange verhalen. Die (en andere) verhalen zijn straks te lezen in mijn tweede wielerboek “Uitgesproken” dat hopelijk eind dit jaar verschijnt. De volgende koers in mijn agenda is de Kermmisronde van Steensel op maandag 10 augustus. Maar nu achter de dranghekken of op het terras!
ODE AAN COLLEGA-SPEAKERS
Met deze bijdrage sluiten we het wielerboek van vijftig jaar wedstrijdspeaker af met een ode aan de collega-speakers waar ik mee mocht samenwerken aan de micro. Een aantal daarvan waren afgelopen maandag aanwezig bij mijn afscheidskoers in Boxmeer. Jammer genoeg konden mijn opvolgers in de regionale koersen Frank en Johan er niet bij zijn omdat zij in de Kermisronde van Duizel actief waren. In de afgelopen halve eeuw heb ik altijd met veel plezier met andere speakers samengewerkt. Met ervaren microfonisten als Jan, Kees en Harry om daarvan iets te leren en later met jongere talentvolle speakers om ze wat tips te kunnen geven. In de voor mij laatste Daags na de Tour werkte ik weer samen met collega Jannes. Een combinatie die altijd heeft gewerkt omdat we in onze presentatiestijl wel heel veel verschillen. Dat verschil in stijl was er niet in mijn samenwerking met Laurens, waarbij onze stemmen (volgens anderen) op elkaar lijken. Zelfs zo dat de dochter van Laurens tijdens het kijken naar de Amstel Gold Race op TV meende te horen dat haar vader (die naast haar zat) op de achtergrond te beluisteren was. Tijdens de Rotterdamse Zesdaagse van enkele jaren geleden kreeg ik thuis op de bank een telefoontje van een bezoekster die mij wel hoorde maar niet zag…
Afgelopen maandag werd ik in Boxmeer aangenaam verrast door de aanwezigheid van mijn collega’s uit het “verre” Oosten Rik en Jos. Na een persoonlijke toespraak kreeg ik van hen een toepasselijk cadeau: een “spieker.” Op weg naar het presentatiepodium kwam ik mijn jonge Limburgse collega Ivo tegen die mij vertelde dat hij speciaal naar Boxmeer was gekomen om voor de laatste keer mijn stemgeluid tijdens de koers te kunnen horen. Via Facebook en andere sociale media-kanalen heb ik ook diverse dankbetuigingen gekregen van andere (oud) collega’s. Daarbij ook een mooie brief van Dylan die hoopte dat ik ook in de toekomst nog een steentje bij kan dragen aan de opleiding van microfonisten.
Op het gevaar af toch nog iemand te vergeten: Andries, Arie, Ben, Bert, Dirk-Jan, Dick, Dylan, Erik, Frank, Ger, Gunther, Hans, Harry, Henk, Herman, Hubert, Ivo, Jan, Jan, Jan, Jannes, Jo, Johan, Johan, Johan, John, John, Joop, Jos, Kees, Laurens, Marco, Marjo, Mels, Nico, Niko, Paul, Patrick, Peter, René, Richard, Richard, Rik, Rikus, Rini, Shirley, Wiel en Wim. Bedankt voor de prettige samenwerking aan de micro! En postuum Chris, Cor, Egbert, Hans, Harrie, Nol en William.
